Urodzony 12 stycznia 1949 w Krakowie, wokalista jazzowy i piosenkarz, także saksofonista altowy i perkusista.

Muzyczny samouk. Debiutował jako perkusista w amatorskim zespole Czarty. Później został solistą grupy Telstar. W latach 1968 – 71 był wokalistą jazz – rockowej grupy Dżamble. Wystąpił z nią m.in. na SFJ Jazz nad Odrą '69 we Wrocławiu. >>>więcej>> 
W 1971 związał się z zespołem Anawa, z którym nagrał LP "Anawa". >>>więcej>>

W latach 1973 – 79 śpiewał i grał w zespołach rozrywkowych za granicą. Od 1980 występował solo. Współpracował z jazzmanami, m.in. z Jarosławem Śmietaną, Michałem Urbaniakiem i Janem Ptaszynem Wróblewskim, oraz z zespołami jazzu tradycyjnego Old Metropolitan Band jako perkusista i Beale Street Band jako wokalista.

Z Big Bandem Wiesława Pieregorólki nagrał LP "A. Zaucha", wydany przez Muzę. Związany był także z zespołami rockowymi – Grupą Doctora Q i Kwadratem. W 1990 z Andrzejem Sikorowskim i Krzysztofem Piaseckim występował w utworzonej wspólnie grupie "Sami". Dokonał licznych nagrań dla archiwum PR, płytowych i dla filmu. Wystąpił w epizodycznych rolach w filmach "Miłość z listy przebojów" (reż. Marek Nowicki), "Misja specjalna" (reż. Janusz Rzeszewski) i "3 dni bez wyroku" (reż. Wojciech Wójcik). Zagrał w bufet – operze "Kur zapiał" (muz. Jan Kanty Pawluśkiewicz, libr. Wiesław Dymny), śpiewogrze "Pozłacany warkocz" (muz. Katarzyna Gaertner, libr. T. Kijonka) i w musicalu "Pan Twardowski" (muz. Janusz Grzywacz, libr. Krzysztof Jasiński).

Jest laureatem nagrody indywidualnej dla najlepszego wokalisty na SFJ Jazz nad Odrą '69, wyróżnienia w koncercie Premiery na KFPP Opole '89 za piosenkę "O cudzie w tancbudzie", nagrody Prezydenta miasta Opola na KFPP Opole '89 za wybitne osiągnięcia w wykonawstwie piosenek. Zginął śmiercią tragiczną, zm. 10 października 1991 zastrzelony przed jednym z krakowskich teatrów.

Zespół wokalno-instrumentalny. W 1966 r., Tadeusz Gogosz (gitara basowa; eks-Szwagry), Jan Budziaszek (perkusja) wraz z Wiesławem Wilczkiewiczem (gitara; eks-Ametysty), Jerzym Horwathem (fortepian, organy; eks-Jacek Ostaszewski Quintet), Edwardem Aniołem (saksofon tenorowy; eks-Jacek Ostaszewski Quintet), Czesławem "Lodo" Styczniem (puzon) oraz Janem Kaletą (wokal; eks-The Lessers) zorganizowali pierwszy zespół o takiej nazwie. Krakowska grupa wykonywała własne wersje standardów ("My Funny Valentine") i jazzujące piosenki autorstwa J. Kalety. Formacja, związana z "Piwnicą pod Baranami", rozwiązała się w lutym 1967 r. Rozpadł się także drugi skład reaktywowanego jesienią 1967 r. zespołu, który tworzyli: W. Wilczkiewicz (gitara), Andrzej Ibek (fortepian, organy; eks-Szwagry), Benedykt Radecki (perkusja; eks-The Lessers), Marian Pawlik (gitara basowa; eks-The Lessers) i Marian Koster (wokal; eks-Szwagry). Wiosną 1968 r. muzycy znaleźli bowiem zatrudnienie w formacji Burano And Leske Rom. Jesienią 1968 r. pod patronatem krakowskiego klubu jazzowego "Helikon" zespół został powołany do życia po raz kolejny. Tym razem swój start rozpoczęli od poszukiwania wokalisty. Po krótkiej współpracy z Markiem Pawlakiem i Jolantą Borusiewicz, na początku 1969 r. nawiązali kontakt z utalentowanym samoukiem Andrzejem Zauchą. A. Zaucha związany był z Czartami, Beatmenami i Telstarem Andrzeja Kadłuczki. Artysta szybko okazał się być jednym z największych talentów wokalnych, jakie ujawniły się w kraju w końcu lat 60. W 1969 r. zespół wystąpił na IV Festiwalu Kultury Studenckiej w Krakowie (1. nagroda dla A. Zauchy ex aequo z Danielem Kłoskiem) oraz w koncercie "Popołudnie z młodością" VII KFPP w Opolu. Sukcesem zakończył się udział w finale zorganizowanego w Rybniku i Chorzowie II Młodzieżowego Festiwalu Muzycznego w 1969 r., gdzie kwartet z Krakowa w kategorii zespołów zdobył 1. miejsce, zaś A. Zaucha w kategorii wokalistów 2. i 3. ex aequo z Waldemarem Koconiem. Od pierwszej sesji dla Młodzieżowego Studia "Rytm" w czerwcu 1969 r. nagrania grupy zaczęły często gościć na radiowej antenie. Interesujące były teksty autorstwa znanych poetów (T. Sliwiaka, L. A. Moczulskiego i J. Ficowskiego). Z zespołem współpracowała krajowa czołówka jazzowa. Tomasz Stańko skomponował dla Dżambli piosenkę "Sami", zaś kilku innych muzyków wzięło później udział w realizacji debiutanckiego albumu. Z początkiem 1970 r. grupa nagrała dla krakowskiej TV szereg piosenek Jerzego Kaszyckiego i T. Sliwiaka. Jesienią 1970 r. z zespołem rozstał się perkusista B. Radecki, którego zastąpił Jerzy Bezucha (eks-The Lessers, Trio Henryka Słaboszewskiego i Jazz Band Bali). Nowymi propozycjami Dżambli stały się kompozycje: "Święto strachów", "Szczęście nosi twoje imię", "Muszę mieć dziewczynę", zaś podsumowaniem dotychczasowego dorobku zespołu była pierwsza płyta długogrającą zrealizowana w lutym 1971 r. Z powodu konfliktu z Polskimi Nagraniami nie doszła do skutku realizacja drugiej płyty długogrającej. W listopadzie i grudniu 1971 r. formacja występowała w Pradze. Na polskiej estradzie grupa pojawiła się podczas "Studenckiej Wiosny Kulturalnej" w Poznaniu w 1972 r. Pod koniec maja tego samego roku zespół rozpadł się. Zaucha wyjechał do RFN, później związał się z grupą Anawa. Dwa lata później muzyk zdecydował się na karierę solową. J. Bezucha w 1973 r. znalazł się w Kwartecie Henryka Słaboszewskiego. W latach późniejszych J. Bezucha był aktywnym muzykiem jazzowym. Zginął 30 stycznia 1994 r. Z końcem 1978 r. Dżamble odrodziły się. Grupa występowała w składzie: A. Zaucha (wokal, trąbka, saksofon, instrumenty perkusyjne), M. Pawlik (gitara basowa), B. Radecki (perkusja), Ryszard Styła (gitara; eks-Jazz Life), Stefan Sendecki (fortepian) i Ryszard Kwaśniewski (saksofon, klarnet; eks-Jazz Life). Zespół rzadko gościł na estradach. Sami muzycy rozjeżdżali się często na indywidualne kontrakty zagraniczne, dokonywali też nagrań z innymi wykonawcami (m. in. z zesp. Maanam). Próbą kontynuowania solowej działalności A. Zauchy były studyjne nagrania z Koman Bandem, z których "Jesteś i będziesz wspomnieniem" oraz "Baśka" stały się przebojami w 1980 r. W roku następnym grupa zarejestrowała piosenki do widowiska "Pozłacany warkocz" Katarzyny Gartner, z gościnnym udziałem Maryli Rodowicz i Stanisława Sojki. Dżamblom brakowało jednak przebojów, toteż nic dziwnego, iż w końcu 1981 r. postanowili ostatecznie zakończyć działalność. R. Styła i B. Radecki wiosną 1982 r. rozpoczęli występy z Wałami Jagiellońskimi. Po rozwiązaniu zespołu A. Zaucha zainteresował się lżejszą muzyką.

Zespół wokalno-instrumentalny. Kabaret Architektów Anawa założyli, studiujący na Politechnice Krakowskiej, Jan Kanty Pawluśkiewicz i Marek Grechuta. Istniejący od grudnia 1966 r. kabaret tworzył przedstawienia i happeningi, które łączyły elementy groteski, czarnego humoru, sztuki cyrkowej i jarmarcznej. Z czasem grupa zmieniła profil artystyczny, porzucając aktorstwo na rzecz poetyckich ballad z romantyczno-barokową oprawą muzyczną. Jako zespół wokalno-instrumentalny Anawa pierwszy swój sukces odniosła jesienią 1967 r. podczas VI Ogólnopolskiego Konkursu Piosenkarzy Studenckich w Krakowie. "Tango Anawa" uznane zostało za najlepszą piosenkę festiwalu, zaś M. Grechuta zdobył 2. miejsce za Marylą Rodowicz. W składzie formacji znajdowali się: Marek Grechuta (wokal), Jan Kanty Pawluśkiewicz (pianino), Tadeusz Dziedzic (gitara), Zbigniew Wodecki (trąbka, wiolonczela; eks-Czarne Perły) oraz Anna Wójtowicz (wiolonczela). W 1969 r. telewizja przedstawiła film p.t. Będziesz moją panią. W 1969 roku grupa odniosła sukces na VII KFPP w Opolu, gdzie wykonywana przez Anawę piosenka "Wesele" (do tekstu Stanisława Wyspiańskiego) zdobyła nagrodę TVP. Choć ówczesne instrumentarium i repertuar zespołu bardziej przypominały kwartet smyczkowy aniżeli zespół beatowy, grupa zdobywała sobie coraz liczniejsze grono młodych sympatyków. Od 1969 r. współpracę z Anawą rozpoczęli: Zbigniew Paleta (wiolonczela), Tadeusz Kożuch (wiolonczela), Eugeniusz Makówka (perkusja; eks-Vox Gentis), Jacek Ostaszewski (flet, kontrabas; eks-Sekstet Andrzeja Trzaskowskiego) oraz Marek Jackowski (gitara; eks-Vox Gentis). Zainteresowania dwóch ostatnich muzyków (jazz-rock, muzyka orientalna) zaznaczyły się wyraźniej na albumie "Korowód". Stopniowo w grupie zaczęły narastać różnice na temat artystycznego oblicza Anawy. Zorientowany bardziej na nowy sposób interpretacji poezji współczesnej M. Grechuta opuścił zespół na początku 1972 r., zaś zafascynowani kulturą wschodu i muzyką improwizowaną J. Ostaszewski i M. Jackowski wraz z Tomaszem Hołujem stworzyli trio Ossian. Anawa na krótko zaprzestała działalności. M. Grechuta, po współpracy z muzykami jazzowymi, zorganizował zespół WIEM (W Innej Epoce Muzycznej), z którym w 1974 r. zrealizował płytę "Magia obłoków". Latem 1972 r. Anawa reaktywowała się w składzie: Andrzej Zaucha (eks-Dżamble), J. K. Pawluśkiewicz, Zbigniew Frankowski (wokal, gitara; eks-Quorum), Jan Gonciarczyk (kontrabas), T. Kożuch (altówka, trąbka), A. Wójtowicz (wiolonczela), E. Makówka (perkusja), Zygmunt Kaczmarski (wiolonczela, gitara; eks-Skaldowie). W maju 1973 r. grupa uczestniczyła w "Studenckiej Wiośnie Estradowej", zaś we wrześniu w "Intercopernicaliach". Jesienią tego roku grupa została rozwiązana przez J. K. Pawluśkiewicza. A. Zaucha zajął się karierą solową, a Z. Kaczmarski znalazł się w Kwartecie Henryka Słaboszewskiego, później zaś w Ossian. W połowie 1976 r. J. K. Pawluśkiewicz zainteresował M. Grechutę pracą nad musicalem "Szalona lokomotywa", opartym na motywach utworów Witkacego. Po raz kolejny reaktywowana Anawa występowała w składzie: M. Grechuta, J. K. Pawluśkiewicz, Paweł Ścierański (gitara), Michał Półtorak (wiolonczela), J. Gonciarczyk i Michał Bronikowski (perkusja). Później doszli: grający na wiolonczeli Z. Kaczmarski i perkusista Jerzy Wysocki. W latach 1977-1980 wersję sceniczną spektaklu prezentowano w krakowskim Teatrze "STU" z gościnnym udziałem Maryli Rodowicz. J. K. Pawluśkiewicz skoncentrował się potem na tworzeniu muzyki filmowej i opuścił grupę. Muzyk wydał solowe albumy "Nowy, radosny dzień", "Nieszpory Ludźmierskie" i "Harfy Papuszy". Kierownictwo muzyczne Anawy przejął M. Półtorak, zaś funkcję pianisty Wojciech Węgliński. Z grupą współpracowali m. in. Robert Hobrzyk (gitara), Krzysztof Ścierański ((gitara basowa), Mariusz Pikuła (instrumenty klawiszowe, fortepian). Zespół z przerwami istnieje do dziś jako grupa akompaniująca M. Grechucie w nagraniach płytowych i podczas koncertów. W latach 80. Anawa nagrała też płytę z Ireną Santor ("Przeboje pana Stanisława"). Solową dyskografię M. Grechuty uzupełniają płyty: "Droga za widnokres", "Magia obłoków", "Pieśni M. Grechuty do słów Tadeusza Nowaka", "W malinowym chruśniaku", "Piosenki dla dzieci", "Dziesięć ważnych słów" oraz nagrana na nowo w 1991 roku "Droga za widnokres".